Yeah, ini naskah pertama yang bener-bener jadi gue bikin. Dan yeah, ini jadi surat kangen pertama gue. Ehey enjoy.
(FADE IN)
ADIT : (DUDUK DI BANGKU SAMBIL SIBUK DENGAN PONSELNYA)
(MAYA MASUK DAN MELIHAT ADIT)
MAYA : (DUDUK DI BANGKU SEBELAH ADIT)
Hey.
ADIT : (TAK ACUH) Hey.
MAYA : Sibuk banget.
ADIT : Hmm.
MAYA : Sms siapa?
ADIT : (DIAM LAMA) Teman.
MAYA : Oh…
(KEDUANYA TERDIAM CUKUP LAMA)
(SILVI MUNCUL SETENGAH BERLARI LANGSUNG KE SEBELAH ADIT)
SILVI : Adiiiitttt. Adiiiiit. Adiiiittt!!!! Halo Adit!
ADIT : Halo.
SILVI : Gak ngampus nih??
ADIT : Ngampus. Tapi tadi dosennya gak masuk.
SILVI : (MEMEKIK)
Kalau begitu nonton yuuukk!
ADIT : (MENOLEH KE MAYA)
SILVI : (IKUT MENOLEH)
Eh, ada Maya. Kamu mau ikutan enggak?
MAYA : Enggak deh, Vi. Makasih, tapi aku masih banyak tugas.
SILVI : Oh, yaudah. Aku pinjem Adit-nya dulu ya, May.
(KEPADA ADIT) Ayuk, Dit!
(ADIT DAN SILVI BERANJAK PERGI BERGANDENGAN TANGAN)
MAYA : Eh, tung----gu….
(ADIT DAN SILVI KELUAR)
MAYA : Terus aja gak bisa ngomong… sialan.
(ANITA MASUK DISUSUL DIKA)
ANITA : (SEMBARI BERJALAN DI DEPAN)
Aduh, Dika. Mama gak tau lagi deh mau komentar apa lagi soal kamu. Kamu itu kok susah
banget sih buat dibilangin. Susah banget sih jadi anak cewek yang manis. Baru kuliah setahun
aja masalah kamu banyak banget. Mau kamu apa sih?
DIKA : (TERTAWA) Mau Dika mah banyak, Ma…
ANITA : (MENGOMEL LAGI)
Jangan bercanda, Dika! Kamu itu bukannya prihatin sama keadaan. Bukannya kuliah baik-baik.
Mama udah bosen denger laporan dari akademis. Dipanggil lagi, dipanggil lagi. Dikira waktu
mama itu Cuma buat kamu ya? Kuliah kan tinggal duduk diam bikin tugas terus pulang. Kok ya
ada terus masalahmu sih.
DIKA : Namanya juga anak muda, Ma.
ANITA : (MASIH MENGOMEL)
Terus ini di mana lagi ruang akademisnya? Kampus ini susah banget sih cari ruangannya!
Mana sih, Dik? Tunjukin mama dong.
DIKA : Ah, Mama. Ruang akademis itu tinggal lurus doang. Tuh di sana!
ANITA : Ya kamu tunjukin dong, Dika!
DIKA : (MELIHAT MAYA)
(KEPADA IBUNYA) Lurus aja, Mama. Dika kan udah bilang dari tadi. Lurus. Yaudah lah, Mama ke
sana aja dulu. Dika mau samperin temen.
ANITA : Jangan lama-lama kamu. Habis ini Papa mau datang jemput kamu.
DIKA : Ah iyaaaa. Beres….. Dah, Ma.
(ANITA KELUAR)
DIKA : (DUDUK DI SEBELAH MAYA)
Sendirian aja deh lo. Ngapain?
MAYA : (SENYUM) Duduk-duduk aja.
DIKA : Mana si Adit?
MAYA : Aditnya pergi.
DIKA : Jangan bilang sama si cewek itu ya? Adiiiitttt adiiiittt adiiiiitttttt. Bah.
MAYA : Yah begitulah….
DIKA : Bego lo. Kenapa gak ngomong sama tuh cewek biar gak ganggu lo berdua sih?
MAYA : Dia kan temennya Adit dari kecil. Engga enak, Dik. Nanti gue disangka macem-macem.
DIKA : (MENGHELA NAPAS)
Tapi lo gak apa-apa ?
MAYA : Enggak.
DIKA : Yakin?
MAYA : Iyaaa.
DIKA : Kalo gitu senyum ya?
MAYA : Iyaaaaa.
DIKA : (MENGACAK RAMBUT MAYA) Ayo senyum.
MAYA : (KETAWA) Dika… udah dong.
DIKA : (MENARIK KE PELUKAN)
Nah begitu. Kelihatannya lebih bagus.
MAYA : (MENEPIS TANGAN DIKA)
Eh, Dik… Ini di kampus. Di tempat umum.
DIKA : Yah, terus kenapa?
MAYA : Engga enak dilihat.
DIKA : Masa? Dari mananya?
MAYA : Enggak dari mana-mana. Engga enak dilihat aja.
DIKA : (DIAM)
Karena kelihatannya aneh kalau cewek sama cewek becanda sembari acak-acakan rambut?
MAYA : Eh, bukan begitu…
DIKA : Karena rasanya jijik dipeluk-peluk sama cewek? Kok Lusi sama Sinta meluk lo, lo-nya biasa aja?
MAYA : Bukan begituuu…
DIKA : Ya iyalah terakhirnya selalu begitu. Jijik ya dipeluk sama… gue?
(DIKA DAN MAYA SALING TATAP)
(HENING CUKUP LAMA)
DIKA : (MENGHELA NAPAS)
Engga. Udah. Terserah. Lupain. Sori.
MAYA : Maaf, ya, Dik.
DIKA : Gak masalah. Biasa.
MAYA : Maaaf….
DIKA : (MENGHELA NAPAS LAGI)
Gak apa. Chill.
(HENING LAGI)
DIKA : May…
MAYA : Ya?
DIKA : Pergi, yuk.
MAYA : Ke mana?
DIKA : Gak tau. Tapi pasti ke satu tempat asik. Bukannya di sini.
MAYA : Maksud lo? Ke restoran? Ke mall?
DIKA : Bukan.
MAYA : Ah… ke Carrefour?
DIKA : Bukan, Maya, bukan. Ke suatu tempat. Yang asik… Berdua…
MAYA : Kenapa harus pergi berdua ke tempat yang gak di kenal?
DIKA : Ya karena itu asik. Selama ini gak pernah kan pergi berdua? Jadi… mau ya?
MAYA : (DIAM)
Gak mau, Dik. Seram ah. Tempatnya aja lo gak tau. Nanti… nanti kalau ada perampok atau
orang jahatnya gimana? Apalagi kita berdua ini….
DIKA : …cewek.
MAYA : Iya, cewek.
DIKA : Tapi gak mungkin ada apa-apa. Tempat ini aman. Lagipula ada gue.
MAYA : (MENGGELENGKAN KEPALANYA) Engga, Dik. Gue gak mau.
DIKA : Kenapa gak mau? Apa karena gue cewek makanya lo… well, begini?
MAYA : Bukan. Tapi nanti Adit gimana?
DIKA : Apa urusannya sama Adit? Ini kan soal kita!
MAYA : Juga urusannya Adit nantinya. Gue masih pacarnya.
DIKA : Oh, ya? Itu kah namanya pacar waktu lo ditelantarin gitu aja berbulan-bulan? Itu kah yang
namanya pacar waktu Adit jelas-jelas lebih milih Silvi dibanding elo? Jadi itu yang lo bilang
pacar?!
MAYA : Silvi itu temennya Adit. Dan Adit ya Adit. Gue gak bisa pergi sama lo karena lo bukan…
DIKA : Bukan apa? Bukan cowok?
MAYA : …karena lo bukan…. Adit….
(HENING LAMA)
DIKA : May…
MAYA : (DIAM)
DIKA : May… ayo liat gue sini.
MAYA : (TETAP DIAM)
DIKA : Maya… denger gue.
(MENCOBA MERAIH TANGAN MAYA) May, Gue nyaman sama elo. Gue mau elo. Dan lo juga
sama kan sama gue? Lo nyaman kan sama gue?
MAYA : (MENEPIS TANGAN DIKA DAN TERUS DIAM)
DIKA : (MENCOBA LAGI)
May…..
MAYA : (TETAP DIAM)
(HENING LAGI)
DIKA : Gue pikir lo beda dari yang lain, May. Gue pikir… lo gak sama sama mereka. Ternyata gue salah.
(DIKA KELUAR)
MAYA : (MENOLEH KE ARAH DIKA PERGI DAN BERDIRI)
Tapi kalau gue bilang iya… berarti kita gak pernah bisa sama kayak mereka yang diluar sana.
(BLACKOUT)
Komentar
Posting Komentar